syczek filipiński

  

Otus megalotis

 

Status wg IUCN Red List

syczek filipiński

Czy wiesz, że....

Po kolorze oczu sów można poznać ich zwyczaje.  Sowy z ciemnobrązowymi i czarnymi oczami polują nocą, te z żółtymi zwykle podczas dnia, natomiast sowy z tęczówkami o barwie pomarańczowej polują  rano i wieczorem.

Jak wygląda syczek filipiński?

Syczek filipiński jest raczej niewielką sową, jednakże zaliczany jest do największych gatunków w obrębie  rodziny puszczykowatych. Dorosłe osobniki osiągają od 23 do 28 cm długości, przy masie ciała od 125 do 310 g, przy czym samice są zwykle większe od samców. Charakterystyczną cechą syczka filipińskiego są duże „uszy”, zbudowane z kępek piór, w kształcie litery v, stojące prosto  na głowie ptaka, od których pochodzi grecka nazwa gatunku:  megalotis, co oznacza: „wielkie uszy”. Sowa ta posiada także duże, czarne oczy, obwiedzione pomarańczową obwódką.

Oczy sów są skierowane do przodu i są prawie tak duże jak oczy człowieka. Jednak w przeciwieństwie do naszego gatunku gałki oczne tych ptaków są unieruchomione w oczodołach kostnych. Sowy potrzebują bardziej elastycznej szyi, gdyż muszą obracać głową, aby zmienić kąt widzenia. Podobnie jak większość ssaków mają siedem kręgów szyjnych i mogą poruszać głową w zakresie 270 stopni w dowolnym kierunku (czyli obracają głową prawie dookoła). Większość innych gatunków ptaków posiada oczy po bokach głowy, dzięki czemu mogą widzieć na boki i do pewnego stopnia do tyłu. Z kolei sowy mają oboje oczu z przodu, co zwiększa ich percepcję głębi.

Sowy mają 3 powieki: górną , dolną oraz poprzeczną. Górna powieka zamyka się, gdy sowa mruga, a dolna- gdy sowa śpi. Trzecia powieka  to cienka warstwa tkanki, która zamyka się ukośnie w poprzek oka, od wewnątrz na zewnątrz. Zadaniem tych membran jest oczyszczenie, nawilżenie i ochrona powierzchni oczu.

Na ogół syczek filipiński  jest pokryty ciemnobrązowymi piórami z ciemnymi smugami. Pióra tworzące „uszy” mają podobny wzór. Sowy te mają jasnoszarą szlarę otoczona ciemną linią, czyli ułożone w kształt talerza pióra wokół dzioba i oczu, które wspomagają słyszalność dźwięków.  Wyróżniamy trzy podgatunki syczka filipińskiego, które różnią się cechami morfologicznymi. Najmniejsza odmiana, Otus megalotis nigrorum, ma czerwonobrązowe ubarwienie, nie posiada linii wokół szlary i nie ma piór na stopach. Średniej wielkości odmiana, Otus megalotis everetti, również nie ma linii  wokół szlary i piór nad stopami, ale ma bardziej szarobrązowe ubarwienie. Wreszcie, Otus megalotis megalotis, jest największą ze wszystkich trzech odmian i również ma szarobrązowe ubarwienie, ale ma linię wokół szlary i pióra nad stopami. Inne różnice morfologiczne między podgatunkami można zaobserwować np. w długości ogona, skrzydeł czy dzioba.

Ciekawostka jest fakt, że wygląd sów zmienia się z wiekiem. Młode sówki mają puszyste, rudawe pióra, w okresie dorastania  są czarne i szaro-białe i dopiero w wieku dorosłym uzyskują właściwe dla podgatunków ubarwienie, zwykle w odcieniach brązu.

Syczek filipiński  prowadzi osiadły, nocny  tryb życia a jego siedliskiem jest podszyt obszarów leśnych. Poszczególne trzy podgatunki syczka spotykane są na odrębnych wyspach Archipelagu Filipińskiego.

Gdzie występuje syczek filipiński?

Syczek filipiński jest gatunkiem endemicznym dla Archipelagu Filipińskiego, występuje w trzech podgatunkach w różnych miejscach archipelagu. Otus megalotis megalotis występuje głównie na północnych wyspach, takich jak Luzon, Marinduque i Catanduanes. Otus megalotis everetti spotykany jest  na wschodnich i południowych wyspach, w tym na Samar, Mindanao,Biliran, Leyte,  i Basilan. Wreszcie  Otus megalotis nigrorum jest endemiczny dla wyspy Negros.

Ograniczony zasięg podgatunków syczka filipińskiego wynika z faktu, że są to sowy osiadłe, nie migrujące, dlatego mają ograniczoną dystrybucję.

Zasięg występowania syczka filipińskiego geograficznie pokrywa się z Otus longicornis  ale opisywana sowa  jest większa i zwykle przebywa na niższych wysokościach

 

do 0 dkg

masa ciala

do 0 cm

długość całkowita

0 jaja

lęg rocznie

0 lata

wiek dojrzałości płciowej

Jak zachowuje się syczek filipiński?

Syczki filipińskie to osiadłe sowy  o ograniczonym zasięgu występowania. Fakt, że na różnych wyspach występują różne podgatunki, ogranicza konkurencję wewnątrzgatunkową i pozwala tym ptakom na korzystanie  z wszystkich niezbędnych do przetrwania zasobów.

Syczek filipiński prowadzi nadrzewny tryb  życia, występuje w gęstych lasach tropikalnych, lasach wtórnych i na obrzeżach lasów, najczęściej  w strefie podszytu, między 300 a 1600 m, w niektórych miejscach do 2000 m n.p.m.(Konig i Weick 2008). Podobno sowa ta występuje również na obrzeżach terenów zabudowanych, a nawet na przedmieściach.

 

Sowy te polują z wysokiego stanowiska na półotwartych przestrzeniach.  Wbrew powszechnym opiniom nie posiadają wybitnego zmysłu wzroku, tylko doskonały słuch, który pomaga im zlokalizować zdobycz, a ich dobrze rozwinięte drapieżne pazury i zakrzywiony dziób ułatwiają rozrywanie zdobyczy na kawałki, wystarczająco małe do połknięcia w całości.

Syczek filipiński  żyje samotnie lub w monogamicznych parach. Ptaki  te zakładają gniazda zwykle w dziuplach drzew, ale także wśród korzeni martwych drzew na ziemi. Rozmnażają się przez cały rok, samice składają od 1 do 2 jaj rocznie. Najczęściej tylko jedno pisklę przeżywa. Oboje rodzice opiekują się potomstwem. Dojrzałość płciową osiąga około 2 roku życia, ale długość ich życia jest nieznana.

Syczek filipiński, sowa o nocnym trybie życia,  bardziej aktywnie wokalizuje w nocy. Wydaje gwiżdżące odgłosy „wiuuu”, wolno opadającą serię „kwok kwok kwok” i wysoki syk.  Nie zauważono  różnicy między wokalizacją samic, samców i osobników młodocianych.

Czym żywi się syczek filipiński?

Syczek filipiński należy do  nocnych  drapieżników, które żywią się owadami i małymi ssakami.

Zagrożenia i ochrona syczka filipińskiego

Syczek filipiński  klasyfikowany  jest  jako gatunek najmniejszej troski i jest to gatunek lokalnie pospolity (del Hoyo et al. 1999), jednakże liczebność populacji tego gatunku  spada z powodu postępującego niszczenia i fragmentacji siedlisk.

Jak ZOO Wrocław pomaga syczkowi filipińskiemu?

Misją ZOO Wrocław jest prowadzenie działań edukacyjnych i ochrona zagrożonych gatunków. Realizuje ją na swoim terenie, ale również poza nim. W ramach ochrony gatunkowej na terenie zoo prowadzona jest hodowla zachowawcza gatunków zagrożonych wyginięciem lub tych, które wyginęły w naturze. To też zoo, które najbardziej angażuje się w ratowanie zwierząt w środowisku naturalnym. Odwiedzając wrocławskie zoo, a zwłaszcza wybierając bilet wstępu „ZOO NA RATUNEK”, zwiedzający pomagają ocalić liczne gatunki zwierząt

przyłącz się do nas

Pomóż nam chronić ginące gatunki. Fundacja ZOO Wrocław DODO realizuje ponad 30 projektów ochroniarskich na świecie.

Przekaż swój 1% na lemury katta.

KRS 0000623492

lemur katta